باز هم شب شد

و من از ترس سیاهی و سکوت

چشم هایم را بار دیگر بستم

بستم چشم هایم را بر روی زندگی

  تا فرو روم در عالم خیال

تا پرواز کنم به سبکی یک ابر

ولی افسوس که دلهره ارامش رویاهایم را بر هم زد

دلهره نیامدن روز در پس شب

چه امیدی به طلوع

و چه امیدی به سپیدی

به یاد دارم سرخی اندوه را در لحظه ی رفتنش

با غروبی سنگینتر از همیشه

و وداعی دردناک تر از غم

چه امیدی به سپیدی

.....

| لينک ثابت | لينک به خارج | نظرات (0) | 1